yol hiç biter mi?

Bir ağacın altında kitap okurken manzaram Akdağlar idi.

Bir ağacın altında kitap okurken manzaram Akdağlar idi.

Bugün yola çıkışımın ikinci ayı bitti. Rekorumu kırdım, benim Istanbul ile en uzun ayrılığım iki ay sürmüştür ve o zaman bile bu kadar  yolda kalmamışımdır. Yol halinin farklı olduğunu bilirdim de, bu kadarını tahmin etmezdim. Yol demek, sevinci, hüznü ayrılıkları katsayılarla çarpmak demekmiş. Yanlız olmak ve bundan keyif almak demekmiş, kendi kendine yetmek, bazen insan istemek, bazen kimseyi istememek, deli gibi gülmek, hüngürt şakırt ağlamak…Beklemediğin anda mucizelerle karşılaşmak. Az önce otogardan geçtim, eve dönmeye bir bilet kalmıştı, ama istemedim. Biraz daha yol var, biliyorum. İki vakte kadar mı desem, üç vakte kadar mı? Hiç bu kadar spontane yaşamamıştım, ne zormuş, ama ne kadar da  keyifliymiş 🙂

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir